Even met Eva: bezoek uit Nederland en kerst in Colombia

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

De Colombiaanse werkweek

Nadat het water terug was en Daria met haar koffers voor de deur stond, begon het weekend. In Colombia is de werkweek eigenlijk zes dagen: mensen rusten alleen op zondag. Dat betekent dat de officiële werkweek 44 uur is. Twee jaar geleden was dat nog 48 uur, maar door nieuwe regels gaat die werkweek nu ieder jaar met twee uur omlaag, tot in 2026 de 42 uur bereikt zijn.

Ook bij ons op de farm werken de meeste mensen zes dagen. De werkdagen lijken iets korter en op zaterdag werkt iedereen een halve dag. Daarnaast nemen de meeste mensen een lunchpauze van twee uur, waarin ze naar huis gaan om een goede maaltijd te eten. Niet de boterham met kaas achter je bureau, zeg maar..

Boksen in het winkelcentrum

Samen met Daria maakte ik me klaar voor een boksevenement in het plaatselijke winkelcentrum. Ik heb niets met boksen, maar het was goed om er even uit te zijn. Eenmaal daar was het eigenlijk best gezellig en kwam ik ook nog een collega tegen.

Kerst begint hier in november

De volgende dag kreeg ik het in mijn bol en wilde ik wat kerstversiering kopen. Nu moet je je voorstellen dat hier iedereen begin november al met kerst begint. Alles, maar dan ook álles wordt versierd. De Dollar City (een soort Big Bazar of Action) verandert in een complete kerstrommelmarkt en ook supermarkten en andere winkels verkopen kerstspullen. Alle tuinen en balkons worden volgehangen met de meest aftandse lichtjes en strikjes, en veel mensen trekken hun kerstoutfits en diademen met “Merry Christmas” in de vorm van rendiergeweien vroegtijdig uit de kast. We hoeven dus niet meer naar een discotheek: we kunnen gewoon op ons balkon gaan zitten om het gevoel te hebben dat we in een techno-club staan.

Rijden in Pitalito

Inmiddels raakte ik gewend aan het rijden in Pitalito en betrapte ik mezelf erop dat ook ik af en toe door donkeroranje stoplichten reed, een straat in ging waar ik eigenlijk niet in mocht en inhaalmanoeuvres uitvoerde waarvoor je in Nederland je rijbewijs zou kwijtraken. Mijn vriend zou trots op me zijn als hij volgende week terugkomt uit China.

Daria nam me mee naar haar sportschool, een paar straten verderop, waar we bijna iedere dag om 06:00 uur een sportles volgden samen met 20 andere vrouwen en één mannelijke koffieboer. Als we de les niet haalden, doken we in het zwembad of gebruikten we de fitnessruimte in het gebouw waar ik woon. Het voelt best luxe, maar ik ben me ook heel bewust van het gevaar in deze stad. Pitalito ligt op de route van de Colombiaanse kust naar Ecuador, een route die niet alleen gebruikt wordt voor het vervoeren van koffie… Toch wil ik deze blog niet gebruiken om te veel uit te wijden over dit onderwerp, ook omdat ik het lastig vind om bepaalde details op te schrijven.

Concertavond met paard en sombrero

Ik voelde me steeds meer op mijn gemak op de farm. Het weekend kwam eraan en samen met de familie van mijn vriend zou ik naar een concert van een popzanger gaan. Ik werd om 21:00 uur opgehaald en eenmaal daar zag ik dat ik de memo had gemist waarin stond: ‘zet je sombrero op en trek een zwart transparant korset aan’. Ach, ik zal hier altijd een buitenbeentje blijven.

Het concert duurde maar voort en er kwam zelfs een man op een paard optreden. Hij nam de telefoons van mensen uit het publiek om een selfie te maken en trippelde dan met het paard weer verder. In Nederland zou zoiets nooit mogen en waarschijnlijk dierenmishandeling worden genoemd. Ik keek mijn ogen uit. Nog voor de hoofdartiest optrad (om 2:30 uur ’s nachts) ben ik weggegaan. Ik vond het mooi geweest.

Farm visit met Dagmar en Amy

Nog één week zonder mijn vriend, maar er stond gelukkig een leuke farm visit op de planning: Amy en Dagmar van Dagger Coffee kwamen langs! Daria en ik pikten de meiden op van het vliegveld. Dagmar was zo lief geweest een hopper mee te nemen die Niels van Moccador haar had meegegeven. Wij zijn er superblij mee, want we willen graag een mooie espressobar op de farm opzetten.

Gezonde grond = gezonde bessen

Tijdens de farm visit leerden we meer over de voeding van de bodem, iets waar onze farm veel aandacht aan besteedt. Als je de grond uitput, chemicaliën spuit en ervoor zorgt dat er geen voedende bestanddelen meer in zitten, krijg je ongezonde planten en dat resulteert in minder gezonde koffiebessen. En dat proef je. Wat als je nu volledig focust op gezonde grond? Dat zorgt voor sterke planten, gezonde bessen en dat merk je terug in de cup. Daarom planten we de koffieplanten tegenwoordig ook verder uit elkaar, zodat iedere plant voldoende ruimte en voeding heeft en niet hoeft te ‘concurreren’ met de plant ernaast.

Techno-party op het balkon

’s Avonds aten we gezellig met z’n vieren bij mij thuis en de volgende ochtend gaven Dagmar en Amy me kerstlichtjes cadeau. Superattent en helemaal leuk: nu doen Daria en ik ook echt mee met de techno-party op ons balkon. Het voelt als een eer om mensen te mogen ontvangen met wie ik heb gewerkt, die ik bewonder in de industrie en die ook nog eens ontzettend gezellig zijn.

Op naar Bogotá

Nu was het tijd om naar Bogotá te gaan. Op vrijdagavond stapte ik in de bus voor een rit van tien uur. Om zes uur ’s ochtends kwam ik aan, waardoor ik de hele dag had om wat inkopen te doen, naar de kapper te gaan en op mijn vriend te wachten, die diezelfde avond uit Korea zou aankomen. Ik bezocht onze partner Natalia, die op de bekende Usaquen-markt in Bogotá staat met gebrande koffie van onze farm en de farm van haar vader. Het waren twee mooie weken. Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.co en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm.

Eva’s eerste column lees je in de Café Courant no. 003.

Ook leuk om te lezen