Even met Eva: tussen continenten en versies van mezelf

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Nadat we terugkwamen uit Dubai en Oman hebben we niet lang kunnen uitrusten. Mijn moeder kwam op bezoek en de voorbereidingen voor Coffee Fest Madrid begonnen. In Europa werken samen met Chicas Industry uit Tjechië, waarmee we koffie van Nogales verkopen. Zij verstuurden samples naar Madrid, zodat ik niet met een volle koffer hoefde te reizen. Ook weleens lekker. Ik zou verblijven in de camper van een vriendin, zij reist in de winter vaak af naar Spanje en dit was het perfecte moment om elkaar weer te zien. Een combinatie van werk en een vriendinnentrip, dus.

Het was best bijzonder om mijn moeder rond te leiden op de farm en haar te laten zien in welke wereld ik me nu bevind. 

Nederlands spreken

In Colombia mis ik het niet altijd, Nederlands spreken. Mijn leven is daar, mijn werk is daar, mijn dagen zijn gevuld. Maar zodra ik dan aan een tafel zit met Nederlandse vrienden, grapjes maak die alleen in het Nederlands écht werken, direct kan zijn zonder na te denken over woorden… dan voel ik ineens wat ik soms mis. Dus de eerste avond in Madrid met Ilithyia, Stefan en mijn goede vriendin Diewertje was erg geslaagd. 

Vriendschap op afstand blijft iets geks. Sommige vriendinnen spreek ik veel, we bellen, we delen. Maar anderen hebben jonge kinderen of drukke banen. Dan krijgt vriendschap een andere vorm. Niet minder waardevol, maar anders. Soms ben je elkaars dagelijkse leven niet meer, maar elkaars ankerpunt.

Women in Coffee

Tijdens Coffee Fest organiseerden we ook een girls dinner voor vrouwen in koffie. Dat is vorig jaar tijdens Coffee Fest Madrid ontstaan en sindsdien organiseren we het tijdens elk evenement.

De koffie scene waar ik zelf in werk, voelt toegankelijk, maar ik weet ook dat het een mannenwereld is. Zeker hier in Colombia. Ik heb momenten meegemaakt waarop ik moest uitleggen wat ik allemaal heb gedaan, mijn plek moest claimen, mijn kennis moest bewijzen.

En ik hoor ook verhalen van andere vrouwen. Over subtiele opmerkingen. Over ongewenste benadering. Over harder moeten werken om serieus genomen te worden. Dat gebeurt in elke branche, maar dat betekent niet dat het normaal moet zijn. Het was weer een geslaagde avond en het volgende dinner in San Diego tijdens het World Of Coffee event is al gepland!

Waarom Madrid zo goed voelt

Voor mij is Coffee Fest Madrid echt één van de beste evenementen die er is. Groot, professioneel, veel roasters, maar de sfeer is ook heel warm. Misschien omdat de cultuur me dichterbij staat dan die in het Midden-Oosten. Misschien omdat ik er inmiddels mensen ken. Misschien omdat Madrid gewoon een heerlijke stad is. 

Ik had een aantal brewsessies op de planning staan, waaronder voor SIBARIST. En ja, ik nam weer een doos SIBARIST filters mee voor Colombia, wij zijn daar officiële distributeur – plus wat gadgets en koffies. Voor een Spaanse importeur en samen met andere Colombiaanse producers presenteerde ik de koffies van Nogales op hun stand en genoten we meerdere avonden van een goed diner.

Terug naar Pitalito

En toen was ik na vier dagen weer thuis. Alsof de trip helemaal geen plaats had gevonden. Harvest season komt eraan. Dat betekent voorbereiden, organiseren, mensen ontvangen. In maart en mei krijgen we veel bezoeken op de farm, dus alles moet kloppen. Extra hard werken nu, zodat het straks soepel loopt. We zijn nu vooral bezig met renovaties, zoals verven, dingen vernieuwen, het kantoor opnieuw indelen en we hebben nu een espresso set-up in het laboratorium.

Wat komt eraan?

Volgende week gaan we naar Bucaramanga voor de Colombiaanse Cup Tasters kampioenschappen. Oscar en Anibal doen mee, dus maken we er een Nogales-trip van. Een beetje competitie, een beetje teambuilding. En ik ben nog nooit in die stad geweest, dus ik ben benieuwd wat me daar weer te wachten staat. Wel grappig: hier reizen mensen dus honderden kilometers, uren, soms dagen voor een competitie. In Nederland krijgen we soms al klachten dat Almere ver is… Haha!

Tussen continenten en versies van mezelf

Soms voelt mijn leven alsof ik tussen continenten beweeg. Tussen talen. Tussen versies van mezelf. Maar uiteindelijk kom ik altijd weer terug op dezelfde plek: een kop koffie in mijn hand, ergens tussen mensen die er net zoveel om geven als ik.

En daar ben ik dankbaar voor!

Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.com en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm om jouw vraag te beantwoorden.

Eva’s vorige column lees je hier!