Even met Eva: Een nieuw hoofdstuk in Colombia

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik op ons balkon in Pitalito, een stadje in de regio Huíla, Colombia, omringd door pannen en emmers vol water. Waarom? Dat lees je zo…

Na de beurs zouden mijn vriend en ik de rit naar Pitalito maken. Op weg naar mijn nieuwe leven, met mijn nieuwe vriend en nieuwe baan. In Pitalito is simpelweg niet ‘alles’ te krijgen, dus sloegen we onze slag in Bogotá. Maar goed, wat is ‘alles’ eigenlijk? Wat heb je nu écht nodig als je tussen de koffiefarms in een klein stadje woont? Zelfs onze eigen avocado’s plukken we op een van de farms. 

Ikea en koffiegrinders

De auto was tot de nok toe gevuld met Ikea-spullen, koffiemateriaal dat we in Europa op de kop hadden getikt en onze koffers. Na negen uur rijden kwamen we aan in mijn nieuwe woonplaats.

Mijn vriend had al een paar weken in ons appartement gewoond, maar voor mij was het de eerste keer dat ik het zag. En zoals een echt koffiekoppel betaamt: we hebben nog geen bank, maar wél een hele fijne Timemore-grinder. Je moet toch keuzes maken!

De eerste dagen voelde ik me een beetje verloren. Ik was in ‘ons’ appartement, maar moest nog erg wennen. Ondertussen bereidde ik me voor op ontmoetingen met schoonfamilie, collega’s en kreeg ik een spoedcursus ‘autorijden in Pitalito’.

Tegen de berg op

De koffiefarm ligt op ongeveer 45 minuten rijden, waarvan de laatste 15 minuten bergop. Mijn vriend zou een week later naar China vertrekken, wat betekende dat ik de berg op moest rijden… Alleen.

‘Ergens als een berg tegenop zien’ was nog nooit zo toepasselijk. Met mijn driedeurs Ford Fiesta in Nederland, zonder camera of piepjes, ben ik niet bepaald een berg gewend. Maar het lukte me – ik bleek me aan te stellen – en inmiddels rijd ik met gemak (en een beetje trots) de berg op naar de farm.

Wennen aan het leven in Pitalito

Hoewel ik Colombia al zo’n tien jaar bezoek, blijft veel nieuw voor me. Het is ook zo’n groot land, geen plek is hetzelfde. In Bogotá was bijna alles te krijgen, konden we eten bestellen en werkte Uber. 

Vanaf Pitalito is de eerste grote stad zo’n vier uur rijden verderop. Hier gebruik je een taxiservice via WhatsApp en kook je elke dag zelf. Ik dacht altijd dat ik een vrij simpele meid was, maar na twee weken hier besef ik dat ik soms toch een eerstewereld-luxepoes ben.

Papierwerk en privileges

Na een paar dagen in Pitalito kreeg ik bericht van mijn advocaat: mijn visum was binnen! Ik mocht nu echt blijven – drie jaar lang. Nu moet ik uitzoeken hoe ik me uitschrijf uit Nederland, een zorgverzekering in Colombia regel en vast nog veel meer waar ik niet aan denk. 

Op sommige gebieden is het hier alsof de tijd dertig jaar heeft stilgestaan. Automatische incasso’s bestaan nauwelijks; je betaalt je waterrekening bij een kantoortje of online. Ook voor mijn ID-kaart, de cédula, moet ik vier uur heen en vier uur terugreizen naar de dichtstbijzijnde stad om het aan te vragen – en een maand later wéér in totaal acht uur om het op te halen. Van opsturen hebben ze hier nog niet gehoord.

Maar goed, niet alles kan perfect zijn. En zoals ik me eerder al afvroeg: wat heb je nu eigenlijk echt nodig? We hebben hier alles wat we willen – en vrienden die langskomen uit Nederland kunnen altijd wat meebrengen. (Zoals thee van By Trinitea, hint).

Drie dagen zonder water

Afgelopen woensdagochtend wilde ik water uit de kraan tappen, maar er kwam niets uit. In onze gated community konden we de beveiliging appen om te vragen wat er aan de hand was. Het bleek dat een truck met chemicaliën, gebruikt om benzine van te maken, was omgevallen. Die stoffen waren in de watertoevoer van de stad terechtgekomen, waardoor het water niet meer veilig was.

We kregen die avond een uurtje water uit een reservetank: genoeg om te douchen, te koken en alle emmers, pannen en potten te vullen die we in huis hadden. Joost mocht weten hoelang het zou duren. De hele stad stond drie dagen op zijn kop. Er kwamen watertanks uit omliggende steden, en verschillende koffiefarms riepen mensen op om daar water te komen halen. Niet iedereen had het geluk nog zijn emmers te hebben gevuld.

Op de radio hoorde ik iemand zeggen: “Als je niet eens water hebt om een koffie te maken, dan bieden ze hier en hier gratis water aan…” – alsof dát het grootste probleem was. Maar goed, in Pitalito is dat misschien ook wel zo.