Even met Eva: één jaar Pitalito

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Eén jaar Pitalito

Deze blog schrijf ik ter ere van mijn eenjarig jubileum in Pitalito! De tijd is echt voorbijgevlogen, vooral de eerste maanden waarin we nog heel veel reisden. We zijn natuurlijk naar alle World of Coffees geweest, van Azië tot Europa, én naar Panama waar we volgende week heen gaan. Maar ja, ik merk dat ik nog steeds in het proces zit van wennen. Dat is natuurlijk iets heel moois, waar ik soms ook wel eens gek van word!

Van het Westland naar de bron

Ik ben zelf opgegroeid in het Westland, vlak bij Den Haag en Rotterdam. Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat ik in een dorp heb gewoond, maar ik snap natuurlijk best wel dat ik in de Randstad ben opgegroeid en dat de stad op 30 minuten rijden lag. Hier woon ik vier uur bij een grote stad vandaan en om in Bogotá te komen, moeten we zo’n 9 uur rijden (of het vliegtuig nemen). 

Het leven is hier heel anders dan in Nederland. Qua veiligheid moet je simpelweg wat meer opletten: je telefoon goed wegstoppen, checken of je ritsen dicht zijn en je rugzak voor op je borst dragen. Als Nederlander ben je daar heel bewust mee bezig. Maar doordat het hier allemaal wat minder strak geregeld is, zijn de mensen juist ontzettend spontaan! Je kunt hier altijd op het laatste moment nog met iemand afspreken, wat ik echt superleuk vind. Ook spreken mensen me op straat regelmatig spontaan aan om te vragen welke talen ik allemaal spreek. Sinds kort geef ik trouwens zelfs Engelse les op een lokaal schooltje, superleuk, daar vertel ik later zeker nog meer over!

Het avontuurlijke verkeer

Wat ik op persoonlijk gebied wel een uitdaging vind, is het verkeer. Er zijn officieel regels en onofficieel zijn er nul regels. Mensen rijden vaak zonder helm, halen in van alle kanten en proberen met de motor overal tussendoor te piepen. Je moet gewoon heel goed opletten, want het blijft af en toe best even schrikken hoe chaotisch en avontuurlijk het er op de weg aan toe gaat!

Tinto, espresso en de mooiste baan

Wat koffie betreft is er natuurlijk een groot verschil tussen de Nederlandse espressocultuur en de lokale traditie. Hier in Colombia heet een hele gewone filterkoffie een tinto. Dat is wat je bij tankstations en ontbijtzaakjes krijgt. Vroeger ging alle topkoffie direct de zak in voor de export, maar nu zie je overal mooie specialty koffiezaakjes opkomen. Het is mooi dat Colombianen nu zelf ook kunnen genieten van de fantastische koffie die het land produceert! 

In Nederland gaan koffiezaken vaak al om 07:00 of 08:00 uur open. Hier gaat alles pas rond 09:00 uur open, maar het blijft wel open tot 21:00 uur ‘s avonds. Heel gezellig als je na het werk nog even een kop koffie wilt drinken!

Wat het voor mij wonen hier echt magisch maakt, is dat ik zo dicht op de bron zit van waar koffie vandaan komt. Ik kan me eerlijk gezegd geen betere baan wensen dan deze. Het voelt ook echt als mijn verantwoordelijkheid om al deze mooie verhalen door te vertellen en dat is precies wat ik met deze blog doe.

Familie op de farm

Nog zo’n mooi verschil zijn de familiebedrijven. In Nederland is een stel dat samen een bedrijf runt al vrij uniek, maar hier op de farms werkt echt de hele familie mee. Bij ons op Nogales is zelfs zo’n 95% van het team familie of aangetrouwde familie. Dat maakt ons team ontzettend hecht en het is echt een van de mooiste krachten van Nogales. Op naar nog vele jaren hier. 

De volgende blog zal gaan over de twee drukke evenementen die we hebben gehad: Bogotá Expo en World of Coffee!

Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.com en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm om jouw vraag te beantwoorden.

Eva’s vorige columns lees je hier!