Even met Eva: samen groeien op de koffiefarm

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Toch werk ik nu op de koffiefarm van mijn vriend. Omdat ‘nee’ zeggen niet goed voelde. En ja, af en toe zeggen we tegen elkaar ‘nu even niet!’ als de één weer over een farm visit begint op zondagochtend, of de ander een probleem over werk aankaart terwijl we onderweg zijn naar een familieaangelegenheid. Tot nu toe pakt het beter uit dan ik had durven hopen.

Oscar kwam bijna drie weken geleden terug uit China, vol met ideeën. Ik vind het superleuk om samen met hem te sparren over het bedrijf. Ook maken we bijna alle werktrips samen, waardoor ik hem niet hoef te missen tijdens drukke events.

Samenwerken binnen een familiebedrijf

Finca Nogales is een familiebedrijf, en dat voel je aan alles. De derde generatie heeft het bedrijf nu in handen; Oscars opa en oma zijn met de farm begonnen. Voor iedereen die hier werkt, is het meer dan alleen een baan, het is een deel van de familie. Die betrokkenheid zorgt ervoor dat mensen hier honderd procent geven, omdat het succes van de farm ook hun eigen succes en dat van de familie is. Bovendien heeft iedereen een voorbeeldfunctie voor alle kinderen in de familie. Op een dag zullen zij de farm voortzetten, hopelijk.

Wat ik misschien als Nederlandse toevoeg, is structuur: systemen, organisatie en officiële meetings. Niet omdat die er niet waren, maar omdat het soms allemaal net iets minder strak georganiseerd was. Het mooie is dat iedereen openstaat voor die combinatie: ervaring en familiebanden aan de ene kant, en meer formele processen aan de andere. Dat maakt het voor mij echt heel leuk om hier te werken.

Farm visit met Hugo

Hugo van Duif Coffee kwam voor het eerst naar Colombia. Hij reisde samen met Fred van Cofitur, die koffiereizen organiseert binnen Huila. Het was een kort bezoek, maar het blijft bijzonder wanneer mensen uit Nederland langskomen — zeker oud-collega’s en vakgenoten.

Ook kwamen er vier Franse barista’s die op zoek waren naar hun wedstrijdkoffie en kwam er nog een Roemeense roaster langs. Door hun vragen en observaties kijk ik zelf ook weer met andere ogen naar wat hier dagelijks gebeurt. Waarom doen we dingen op deze manier? Wat valt op aan onze processen? Het zijn momenten waarop de kloof tussen origin en roaster iets kleiner wordt.

Het is mooi om te zien dat er ruimte is voor gesprek en dat er — mede doordat ik kan vertalen — ruimte ontstaat voor wederzijds begrip. Dat is, los van het feit dat we natuurlijk koffie willen verkopen, een heel belangrijk resultaat van zo’n bezoek.

Workshops op Curaçao

Niet veel later maakten Oscar en ik ons klaar voor een reis naar Curaçao. Vakantie, maar ook werk, want ik geef daar regelmatig koffieworkshops. Ook deze keer stonden er drie trainingen op het programma, in samenwerking met een lokale koffieroaster.

Het blijft leuk om op mijn eiland over koffie te mogen vertellen. In de workshops ontstaan mooie gesprekken over smaak, herkomst en kwaliteit. Mijn werk op het eiland draagt bij aan bewustwording en nieuwsgierigheid — dat is waar ik het voor doe.

Naast het werk was er ook ruimte voor rust. Even afstand nemen van de farm, opladen en met frisse energie de laatste weken van het jaar ingaan. Die balans is belangrijk, zeker wanneer werk en leven zo in elkaar overlopen.

Waarom dit klopt

Ik zou deze keuze zonder twijfel opnieuw maken. Ik ben echt heel gelukkig. Werken met mijn vriend, leven in een koffiedorp en onderdeel zijn van een familiebedrijf voelt soms intens, maar ook gewoon heel goed. Ik geloof steeds meer dat manifesteren, durven springen en niet te lang twijfelen je vaak verder brengt dan blijven hangen in zekerheden. Maar goed, dat laatste heb ik nooit echt gedaan.

Eva’s eerste column lees je in de Café Courant no. 003.