Even met Eva: van de spotlights in San Diego tot een engeltje op de schouder

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Inmiddels is het alweer ruim zes weken geleden dat we op het vliegtuig naar San Diego stapten. Samen met Oscar, Aníbal en vooral heel veel koffiesamples begonnen we aan onze reis richting Californië. Dit jaar bezoeken we elk World of Coffee (WOC) evenement. Het leuke is dat elk WOC-evenement in een ander werelddeel plaatsvindt en daardoor een compleet eigen sfeer heeft. Voor mijn werk bij de SCA Nederland is het natuurlijk superleuk dat ik al onze kampioenen live op het podium mag zien glunderen!

De eerste dag begon meteen goed met de run van Bram in het eerste halfuur. Volgens zijn coach Kaspar had hij het nog nooit zo goed gedaan!

Tijdens het evenement waren er ontzettend veel producenten uit Latijns-Amerikaanse landen aanwezig. Logisch, want de VS ligt relatief dichtbij en het tijdsverschil is vaak klein. Wel vind ik het jammer dat het evenement zo ontzettend duur is; dit maakt het voor beginnende producenten helaas erg lastig om erbij te zijn.

Decaf-succes en netwerken

Zelf hadden we geen vaste stand, maar we organiseerden wel een aantal geslaagde bar take-overs en hadden hier en daar wat afspraken gepland. In de VS zijn we nog niet zo groot, dus ik moest aan veel branders uitleggen wie we precies zijn. Gelukkig won de kampioen van de Brewers Cup 2024 met een decaf koffie van Nogales! Door die winst is onze decaf inmiddels het bestverkopende product van onze farm geworden.

Elke ochtend ontbeet ik gezellig met Wendelien. Ongeneerd Nederlands kunnen praten is tegenwoordig echt een van mijn favoriete activiteiten geworden! Wendelien wordt door haar platform The Happy Coffee Network regelmatig op straat of rondom koffie-evenementen herkend door leden. Het is echt mooi om te zien hoe zij koffieprofessionals bij elkaar brengt. Het maandbedrag is het dan ook meer dan waard; ik ben met veel plezier lid!

Zoals bij elk groot evenement stond ook nu het Womens Dinner weer op het programma. Vrouwen uit de koffie-industrie kunnen zich hierbij aansluiten om elkaar beter te leren kennen en te netwerken. Binnenkort zal er trouwens ook weer een Womens Dinner in Brussel plaatsvinden!

Toerist in Los Angeles

Na een heel mooi evenement in San Diego, waar we stilletjes wat samples van onze nieuwe lijn Eccentric hebben uitgedeeld, reisden we door naar Los Angeles. Daar bezochten we wat bevriende branders én pikten we de toeristische trekpleisters mee, zoals de Walk of Fame. Ik was zelf nog nooit in Californië geweest. Hoewel ik nooit in de VS zou willen wonen, was het superleuk om de stad nu eens in het echt te zien na er mijn hele leven al zoveel over te hebben gehoord op tv en online.

Een onverwachte wending op weg naar Cali

Eenmaal terug op de farm hadden Oscar en ik maar twee weken de tijd voordat onze volgende reis alweer begon: World of Coffee Bangkok én het London Coffee Festival. Gelukkig had ik tussendoor nog een relaxed weekendje weg gepland met Emma, een meisje dat inmiddels al twee maanden bij ons op de farm verbleef. Het was haar verjaardag en ik had voorgesteld om naar Cali te gaan, een stad hier zeven uur vandaan.

We zouden een lang weekend gaan en stonden om 4:50 uur op zaterdagochtend op het busstation om de vroegste bus te nemen. Helaas vertelden ze ons daar dat de bus niet startte en dat we een uur zouden moeten wachten. Geërgerd accepteerden we dat we voor niets zó vroeg waren opgestaan. De busrit naar de stad Popayán zou zo’n vier uur duren, waarna we moesten overstappen op een andere bus om aan de reis van Popayán naar Cali te beginnen. Die weg is niet altijd even veilig; hij gaat dwars door Cauca, langs een aantal bekende farms in die regio.

Onze redding: een kapotte bus

Toen we eenmaal waren overgestapt in Popayán en de bus gestart werd, kwam er ineens een medewerker van de busmaatschappij de bus in gesprongen. De bus kon het station niet verlaten, want er was een bomaanslag gepleegd. Later leerden we dat er ruim twintig doden waren gevallen en dat het precies een uur rijden van Popayán vandaan gebeurd was. Een simpele rekensom leerde ons dus ook dat als onze eerste bus om 5:00 uur ‘s ochtends wél gewoon had gewerkt, wij precies op de plaats van de bomaanslag zouden zijn geweest.

De aanslag werd gepleegd door de FARC-dissidentengroep Estado Mayor Central, die met brute terreur vecht om de controle over drugssmokkelroutes en reageerde op militaire offensieven van de overheid. Het geweld viel midden in de aanloop naar de presidentsverkiezingen van mei 2026, waarbij gewapende groepen de bevolking proberen te intimideren en veiligheid het belangrijkste verkiezingsthema is geworden. Het is dieptriest dat de gewone burger hier altijd de dupe van is; onder de slachtoffers waren vooral lokale koffieboeren, handelaren en reizigers die toevallig onderweg waren.

Veerkracht en de blik vooruit

Het drukt je met de neus op de feiten: het conflict is hier soms angstaanjagend dichtbij en het relativeert direct de ‘kleine’ frustratie van een kapotte bus. Tegelijkertijd laat dit ook de ongelooflijke veerkracht van de mensen in Cauca en in het hele land zien. Ondanks de constante dreiging en de politieke spanningen, weigeren de lokale koffieboeren op te geven. Zij blijven zich met ontzettend veel trots inzetten voor een betere toekomst. Mijn hart is bij de families van de slachtoffers. 

Met die gedachte in ons achterhoofd, een engeltje op onze schouders en een diepe zucht van opluchting dat we veilig thuis in Pitalito zijn gekomen, pakten Oscar en ik nu onze koffers voor Bangkok en Londen. Het contrast kan bijna niet groter, maar het herinnert me er des te meer aan hoe bijzonder en kostbaar elke stap van deze reis is. 

Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.com en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm om jouw vraag te beantwoorden.

Eva’s vorige column lees je hier!