Even met Eva: vier minuten. 7,4 op de schaal van Richter.

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Vier minuten

Nadat ik de vorige blog had geschreven, waarin ik beschreef hoe ik weer in Pitalito was, was alles eigenlijk behoorlijk rustig. Ik stuurde de blog op en sprak er nog wat over met Isabelle, toen ik me duizelig begon te voelen. Dus ik greep me vast aan het aanrecht. Ik hoopte dat het zou verdwijnen, maar het gevoel werd alleen maar erger.

En ineens merkte ik dat het buiten mijn lichaam aan het bewegen was. Het zat niet in mijn hoofd. Op het moment dat ik probeerde te verwerken wat ik voelde, werden het getril en het gebonk steeds erger. In een moment van verstandverbijstering dacht ik: is er nou een vrachtwagen tegen ons gebouw aangereden?

En op dat moment hoorde ik mensen schreeuwen en gillen. Ik hoorde mensen over de galerij rennen. Ik kan je niet zo goed uitleggen hoe lang die hele gedachtenwisseling duurde. Misschien seconden, misschien twee minuten. Ik heb geen idee. Ik wist alleen dat ik ook moest gaan rennen.

Lola?!

Dus ik zwaai mijn deur open en wil de galerij op rennen, terwijl ik me ineens realiseer dat Lola mee moet. Ik loop weer terug naar binnen en op dat moment slaat de paniek bij mij echt toe. Ik ben alleen. Oscar was precies een uur naar de gym, voor werktijd. Ik weet niet wat er gebeurt. Wat moet ik doen? Is dit een aardbeving? En wat betekent dat dan?

Ik had net alle ellende in Venezuela gezien en ja, zou dit gebouw dan kunnen instorten? En waar is Oscar? Waarom is hij nog niet thuis? Terwijl ik dit allemaal denk, hoor ik helemaal niets meer. Ik hoor alleen mijn eigen gedachten die razendsnel door mijn hoofd gaan.

En Lola wil niet opstaan.

Ik dacht: ik moet haar hier nu achterlaten, maar dat kan niet.

Ik begin eigenlijk ook een beetje tegen haar te schreeuwen en van schrik staat ze op. Ik ren naar buiten. Ze rent achter me aan en ik zie ook bij haar de paniek. Ik kijk achterom om te controleren of ze me volgt. En gek genoeg, want dat doet ze niet vaak, rende ze echt achter me aan.

We rennen naar de lift en daar zie ik de elektrische step van Oscar liggen, waarmee hij naar de gym was gegaan. Oké. Hij was hier. Maar waarom is hij dan niet doorgegaan naar huis?

Nou ja, dat maakt ook helemaal niet uit. Hij is in ieder geval hier en hij is naar buiten, want anders zou hij zijn step niet hier hebben laten liggen.

Naar beneden

En terwijl ik dit allemaal denk, ben ik inmiddels in het trappenhuis. Natuurlijk rennen daar meerdere mensen van boven naar beneden, allemaal met honden. Wij wonen op de derde verdieping, dus het is gelukkig niet heel ver naar beneden.

Lola rent nog steeds achter me aan, tussen alle andere honden waar ze normaal gesproken heel erg bang voor is. Dus zij moet ook wel de noodzaak van het vluchten hebben gevoeld.

Ik had mijn telefoon nog weten mee te nemen. Ik stond precies met Isabelle te appen, dus mijn telefoon had ik in mijn hand.

Op het moment dat ik beneden kom en naar buiten ren, zie ik het water uit het zwembad klotsen. En dan zie ik gelukkig Oscar. Hij stond onder ons balkon naar boven te roepen. Op dat moment valt er een last van mijn schouders. Want als ik hem zie, ben ik veilig.

“Ik riep je nog”

Ik zet mijn telefoon aan om te filmen, ren naar hem toe en vraag wat er is gebeurd.

“Ik riep je nog,” zegt hij. “Ik kwam uit de lift en ik dacht dat de lift zou gaan instorten. Terwijl ik erin stond, begon de aardbeving. Het leek alsof ik zo lang in de lift stond dat ik dacht dat jij allang het huis uit was gevlucht. Ik riep nog wel, maar je reageerde niet. Dus ik dacht…”

Ik knuffelde hem. Want ja, dit hele spektakel heeft misschien vier minuten geduurd, maar in die vier minuten ga je volledig op automatische piloot.

Je kunt helemaal niet helder nadenken. Je denkt na over dingen waar je helemaal niet over na zou moeten denken en je vergeet dingen die eigenlijk heel logisch zijn.

Terwijl we met elkaar, nou ja, praten weet ik niet, terwijl we woorden met elkaar uitwisselen, beginnen de trillingen minder te worden. Ook het water van het zwembad wordt langzaam weer rustig.

Om ons heen zie ik allemaal mensen die net zo angstig zijn als ik.

Ik zie een meisje alleen staan. Misschien was haar partner al naar zijn werk, misschien woont ze alleen. Ik vraag of ze oké is. Ze lijkt een beetje in shock, zoals eigenlijk iedereen.

Maar ze is oké. En iedereen lijkt oké.

7,4

Ik weet op dat moment al dat deze aardbeving op andere plekken heel veel schade moet hebben aangericht. Het was echt ontzettend heftig.

Dus ik kijk online en daar staat het eigenlijk meteen: een aardbeving met een kracht van 7,4 in El Chocó.

Dat ligt nog best een stuk noordwestelijker van waar wij zitten.

Ik bel eigenlijk meteen mijn moeder, want ik weet dat als zij dit op het nieuws in Nederland zou zien, ze een hartverzakking zou krijgen.

“Mama, er was een hele heftige aardbeving. Ik ben oké.”

Daarna bel ik mijn vader met hetzelfde bericht.

Na een aantal minuten gaan we toch maar weer naar boven. We komen langzaam bij van de schrik en in de loop van de ochtend komen de eerste berichten binnen vanuit andere regio’s in Colombia.

En dan krijgen we ook steeds meer vreselijke beelden te zien. Gebouwen die zijn ingestort in zowel Cali als Pereira. Collega’s, andere koffieproducenten, die ontzettend veel schade hebben aan hun farms en processing stations.

En op dat moment beseffen we pas echt hoeveel geluk we hebben gehad.

De dagen erna

Het is inmiddels twee weken geleden.

En wat ik mooi vind aan Colombia en haar mensen, is dat Colombianen nooit opgeven.

Over de hele wereld hebben Colombianen in het buitenland geholpen met inzamelingen en acties opgezet. Colombianen in de niet-getroffen gebieden zijn zelf in actie gekomen en hebben allerlei materiaal naar de getroffen gebieden gestuurd.

En hoewel natuurlijk heel veel mensen echt heel veel zijn verloren, is het land ook unido. Samen.

En dat is echt waarom ik van Colombia hou.

Het zal nog wel even duren voordat de getroffen gebieden weer zijn opgebouwd, als dat überhaupt op alle plekken gebeurt. Er zijn zoveel gebouwen ingestort en zoveel regio’s beschadigd. De gevolgen zijn enorm.

Ook koffie wordt geraakt

We merken het hier bij het versturen van koffie. Trucks kunnen bijvoorbeeld niet meer via Buenaventura rijden, een van de steden waar containers op de boot gaan. In plaats daarvan moeten ze nu allemaal via Cartagena.

Dat zorgt natuurlijk voor problemen en ook voor hogere kosten. Kosten die uiteindelijk ook door roasters in andere landen gevoeld zullen worden.

En daarom hoop ik ook een beetje op compassie van de mensen die onze koffie kopen. Wij willen natuurlijk heel graag onze prijzen zo laag mogelijk houden, maar we kunnen niet voor alles opdraaien. Een gedeelte van onze koffie dat de container op zou gaan, is beschadigd geraakt door een muur in het warenhuis die op de koffiezakken is gevallen. 

Colombia is unido

Het is misschien een wat andere blog dan normaal. Maar het leek me belangrijk om dit verhaal te delen.

Mocht je willen doneren of op een andere manier willen helpen, neem dan gerust contact met me op. Je kunt natuurlijk via de grotere organisaties zoals UNICEF doneren, maar mocht je iemand echt direct willen helpen, dan heb ik zeker nog een aantal adressen waar we mensen rechtstreeks kunnen helpen. Zo heb ik een 81-jarige dame geholpen die haar huis is verloren en een moeder van een baby’tje dat tijdens de aardbeving geboren is. 

Want uiteindelijk is dat misschien wel wat ik het mooiste vind aan Colombia. Dat het, ondanks alles, unido is.

Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.com en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm om jouw vraag te beantwoorden.

Eva’s vorige columns lees je hier!