Even met Eva: Turkse koffie op de farm en San Diego

Ik ben Eva van de Water en ik woon in een koffiedorp in het zuiden van Colombia. Daar werk ik voor en op een koffiefarm, woon ik samen met een koffieboer en probeer ik te wennen aan het chaotische plattelandsleven van Pitalito.

Na Bucaramanga stonden er wat leuke farm visits op de planning.

Erhan Dizbay, de huidige Turkse Barista kampioen kwam langs. Hij was op zoek naar zijn wedstrijdkoffie en ik heb hem geholpen zijn reis te plannen. Deze reis begon in Manizales, waar Oscar en ik toevallig een weekend naartoe gingen. Even er tussenuit, maar ook om Carlos Escobar te bezoeken. Hij koopt koffie van ons en is daarnaast een grote inspiratiebron, want hij is vorig jaar derde op het World Brewers Cup Championship geworden.

Lola

Mijn hondje Lola en ik zijn inmiddels eigenlijk onafscheidelijk. Het moment dat ze zich echt veilig voelde bij mij, merkte ik meteen. Ze begon te ontspannen, zocht me vaker op en durfde zelfs een beetje te spelen. Voor een hond die een groot deel van haar leven op straat heeft geleefd, is vertrouwen niet vanzelfsprekend.

Nu neem ik haar bijna dagelijks mee naar de farm. Daar leert ze omgaan met de mensen die er werken, met andere honden en met alle geluiden die daarbij horen. Het kost tijd, maar ik zie haar veranderen. Ze wordt rustiger, blijer, en misschien wel een beetje zichzelf. En ergens weet ik nu al dat het lastig gaat worden om haar straks achter te laten.

Op naar San Diego

Want over een paar dagen vertrekken we. Op 8 april stappen we het vliegtuig in richting San Diego voor World of Coffee. Elk event heeft voor ons een ander doel, en deze keer ligt de focus op het opbouwen van een sterker netwerk in de VS. We nemen samples mee, organiseren brew sessies en plannen afspraken met roasters en exporters. Kijken waar we kunnen groeien, waar we kunnen verdiepen en waar we vooral gewoon goede samenwerkingen kunnen voortzetten.

En ik kijk er ook naar uit om ‘onze’ kampioen Bram Dekker op het podium te zien staan. Om te zien waar al dat werk uiteindelijk samenkomt.

Ik vind het best spannend. Een nieuwe koffielijn, nieuwe mensen, nieuwe reacties. Iets nieuws brengen blijft altijd een risico. Maar misschien is dat ook precies waarom het zo goed voelt. Met een hoofd vol plannen stappen we straks het vliegtuig in. En met het gevoel dat dit zomaar eens het begin kan zijn van iets groters.

Heb je een vraag of wil je dat ik eens een specifiek onderwerp uitlicht? Laat het me weten via eva@nogales.com en ik ga met veel plezier in gesprek met de juiste persoon op de farm om jouw vraag te beantwoorden.

Eva’s vorige column lees je hier!